Родны край, Радзіма, Айчына, Бацькаўшчына… Для кожнага чалавека гэтыя словы напоўнены пэўным сэнсам. Чуючы іх, успамінаеш дзяцінства з водарам лугавых кветак і свежаскошанай травы, шматгалосны вясёлы гоман зімовым вечарам на горцы, новенькі ранец са школьнымі прыналежнасцямі, якія хацелася чамусьці ўсе абавязкова ўзяць у школу 1 верасня. Далей – першыя танцы ў мясцовым клубе, на якія, нарэшце, было дазволена збегаць, першыя экзамены, першыя радасці і расчараванні ўжо амаль дарослага жыцця…
І кожны пайшоў сваім шляхам, разышліся сцежкі-дарожкі аднакласнікаў, раскідала іх жыццё па прасторах краіны, і нават за яе межамі.
Я ўдзячна свайму лёсу, што ён пакінуў мяне на маёй радзіме, у родным раёне, у легендарнай Рудабелцы. Некаму па душы гул вялікіх гарадоў з несупынным рухам і шматпавярховымі гмахамі. А я люблю наш утульны, ціхі і спакойны пасёлак.
Вядома, без недахопаў нідзе не абыходзіцца. Кожнаму часу, кожнаму дзяржаўнаму ладу ўласцівы тыя ці іншыя недасканаласці. Ёсць плюсы і мінусы пражывання ў любым населеным пункце.
Ну, давайце паглядзім. Няма ў нас буйных прамысловых прадпрыемстваў. Для эканомікі гэта недахоп. Але, калі паглядзець з другога боку, дыхаем мы чыстым і гаючым паветрам. Гэта неаднаразова адзначалі госці нашага раёна. Адна мая знаёмая-гаражанка, пачуўшы, што я не збіраюся нікуды ехаць на адпачынак, адзначыла: “Ну і праўда. Куды табе яшчэ ехаць? Ты і так жывеш тут, як у санаторыі”.
Мы не баімся позна вечарам ці нават ноччу прайсці па гарадскому пасёлку. Нават не памятаю такіх выпадкаў, калі б на прахожага напалі хуліганы. Дрэнна, што таксі няма. Але маштабы нашага населенага пункта дазваляюць прайсці яго з аднаго канца ў другі не за такі ўжо працяглы час. І дзеці нашы ў межах пэўна вызначанага законам часу могуць спакойна стасавацца на вуліцы. Бацькам асабліва можна не хвалявацца. Абы самі падлеткі бяды якой не нарабілі.
Не скажу, што мала ў нас гандлёвых кропак. А з адкрыццём магазіна “Еўраапт” выбар для пакупнікоў стаў шырэйшы. Працуюць індывідуальныя прадпрымальнікі. І будаўнічыя матэрыялы можа купіць, і мэблю табе пад заказ прывязуць, і інтэрнэт-магазіны ведаюць да нас дарогу. Лекі прадаюцца зараз ў чатырох аптэках. А як зручна, што ў пасёлку ёсць дастаўка кветак на дом! Не маеш магчымасці павіншаваць сам са святам блізкага ці знаёмага чалавека, калі ласка, у патрэбны час букет з віншавальнай паштоўкай будзе ў адрасата. Нават жанчыны для сваіх усялякіх “штучак”, тыпу манікюр-педыкюр, прычоскі, могуць выбраць майстра па душы. Аднойчы давялося даверыць сябе цырульніку ў Брэсце, дык ён доўга здзіўляўся, як гэта ў нашым «мядзвежым» кутку ўмеюць так граматна рабіць жаночыя стрыжкі.
У акцябрскім заапарку ў час школьных канікулаў шумна і весела. У адзін з трох заапаркаў Гомельскай вобласці на экскурсію прыязджаюць і дзеці, і дарослыя з розных раёнаў.
Для развіцця здольнасцей нашых дзяцей створаны добрыя ўмовы. У школе мастацтваў навучаць і пець, і танчыць, і на музыкальных інструментах іграць. Ёсць басейн, спартыўныя секцыі, гурткі на розны густ. Выдатныя педагогі, дзякуючы якім дзеці атрымліваюць перамогі ў шматлікіх конкурсах і спаборніцтвах, прадметных алімпіядах, удала здаюць ЦТ. Вопыт па рабоце з “асаблівымі” дзецьмі да нас едуць пераймаць ужо з усёй вобласці.
А наш унікальны, адзіны ў краіне фестываль “Берагіня”! Дык, скажыце, ці ганарыцца нам няма чым?
Мне падабаецца жыць менавіта тут. А вам?
Алена СТАРЫНОВІЧ.
Спасибо за мнение. Мы прислушиваемся к любым конструктивным предложениям.
Пользуясь возможностями и служебным положением, могли бы сделать лучшее описание. Подробнее, что-ли.
Елена, вот Вы напели дифирамбов району, но, эти перечисленные заслуги сделали мы сами. Своими руками. Это факт.
Вы одним словом обмолвились о недостатках. Одно слово, ни к чему Вас не обязывающее. Но.
Мне кажется, что недостатков гораздо больше, чем перечисленных Вами достоинств. Почему же Вы стараетесь быть этаким публицистом-пропагандистом исключительно положительного образа, достоинств, данных нам всем Государством?
Нужно обозначать круг проблем. Обсуждать их, ведь осознание проблемы — первый шаг на пути к ее решению. А возникает ощущение, что Вы, как наемный работник райисполкома, винтик системы, упорно не хотите этих проблем не то, что озвучивать, но и замечать. Эта особенность крайне отрицательно влияет на степень Вашего личного авторитета, к сожалению. Или, может, к счастью. И еще очевидно, что целевая аудитория Ваша — одинокие пенсионеры и если бы не принудиловка подписки и не программа Паука «Одуряющий ЧК», хоть как-то поднимающая рейтинг ЧК в интернет-пространстве, то уже давно бы не было этой газеты. И пусть бы не было — очень неприятно платить своими кровными за постоянное очковтирательство. Не «прокатывает» это уже. Неужели Вы сами этого не замечаете? Или, как всегда, не хотите замечать???